Tarihi Belgeler

Barnabas İncili’nin sonradan uydurulduğu tezinin dayanakları ne kadar sağlam? Bu sayfa Morisko bağlantısı ve Dante benzerliği iddialarını, İncil Harmonisi benzetmesini, Engizisyon ve İslâm dünyası sessizliğini ve elyazmasının Avrupa’daki izini birlikte ele alır.

Sahtecilik iddialarının dolduramadığı boşlukları, Avrupa’daki seçkin çevrelerin Barnabas metnine ilgisini ve Vatikan çevresindeki sessizliği birlikte açıklayan bir hipotez sunar.

Papa I. Gelasius tarafından MS 496'da yayımlanan papalık buyrultusu, Barnabas İncili'ni (Evangelium nomine Barnabae) resmen aykırı kitaplar arasında sınıflandırmıştır. Bu belge, Barnabas adına anılan bir metnin erken dönemde bilindiğini ve belli ölçüde dolaşımda olduğunu gösterir.

7. yüzyılda ilk kez kaleme alınan ve Barnabas İncili’ni içeren ikinci bir yasaklı kitap listesinin, daha sonra bir gelenek hâlinde kopyalanarak ortaçağa kadar taşındığını gösterir.

İsa (a.s.)’ya ilah denmesine karşı çıkan ve İznik Konsili kararları dışında kalan farklı bir Hristiyan çizgisini gösterir. Arius ve beraberindeki din adamlarının metni, erken Hristiyanlık içindeki güçlü tevhidî yaklaşımların önemli bir örneğidir.

Polonyalı Kardeşler’in Üçleme karşıtı İncil okumasını, uğradıkları baskı ve sürgünü, ardından Isaac Newton’un kişisel inanç anlayışını, metin tenkidini ve İznik öğretisini sorgulayan sonraki tarihsel figürleri inceler.

Barnabas’ın mezarında bir İncil bulunduğuna dair tarihsel anlatıyı inceler. Söz konusu metnin Matta İncili olamayacağını göstererek ve kısa zaman sonra ortaya konulan Decretum belgesinin zamanlamasına dikkat çekerek, bu geleneğin Barnabas İncili’ne işaret etmiş olabileceğini ele alır.

Kanonik İnciller ve Barnabas İncili’ni birlikte ele alarak yer, tarih, isim ve metin aktarımıyla ilgili çelişkili ya da tartışmalı noktaları inceler.

İsa (a.s.)’nın dünyevi misyonu, daha sonraki kilise doğrultusuyla nasıl ayrışıyor? Kilise, İsrail merkezli bir çağrının yönünü mü değiştirdi? Sayfa bunu İncil metinlerinin incelenmesi ve tarihî gerçeklerle beraber tartışır.

İsa (a.s.)’nın babasız doğumu, sonraki kilise anlayışına delil gösterilebilir mi? Sayfa bu soruyu Âdem, Yahya, İshak ve peygamberler tarihindeki diğer mucizevi doğumlarla birlikte ele alır.

Yahudi metinlerinin Pavlus’u ve misyonunu nasıl ele aldığını inceler; bu anlatıların Hristiyanlığın Yahudi köklerinden kopuşu hakkında ne söylediğini aktarır.

Yuhanna 1, Tesniye 18 ve Matta 22’nin, Musa gibi kendi döneminde büyük dönüşümlere yol açacak ve İsa’dan başka bir peygambere nasıl işaret ettiğini sorar. “O Peygamber” ifadesini bu üç metin üzerinden takip eder.

Hristiyan okuyucuların Faraklit’i Kutsal Ruh yorumu dışında düşünmelerini zorlaştıran üç temel engeli inceler. Ardından Yuhanna’daki Faraklit tariflerini bu engellerden bağımsız olarak ele alır.

Mevcut Eski ve Yeni Ahit'te Hz. Muhammed (a.s.)'e yönelik peygamberlik işaretleri olarak yorumlanan pasajların dilsel ve tarihsel bağlamda incelenmesi.

Kur’an’da Meryem, İsa (a.s.), havariler ve Kutsal Ruh ile ilgili ayetlerden örnekleri bir araya getirir.

Matta 9:1'deki 'kendi şehri' ifadesinin tartışmalarında sıkça atıfta bulunulan kilise babalarının görüşleri. Jerome'un Nasıra ile özdeşleştirmesi ve Augustine'in yorum seçeneklerini değerlendirmesi.

Allah’ı isimleriyle anan bir peygamber yakarışı olarak Cevşen’i tanıtır; Hz. Muhammed (a.s.)’in Allah tasavvurunu, dua dilini ve kulluk anlayışını yansıtan bir metin olarak okur.